гаазтай дэлхий

               Гүүдландаас гарснаас хойшхи сар гарны хугацаанд нэг ч хуурай газар олж харсангүй.  Бүр газрын зий ч байдгүй шүү. Дээрийн тулаанд цавчуулсан гар маань мухарлаад сайхан эдгэцэн байгаа. Дургүй хүргэсэн усан цэргийн духанд нь шулуун цохилт хийхэд сайхан таарчээлээ. Харин баярлан алга ташxад л жоохон тиймхэн юм даа. Гэхдээ гутлаа тайлцан суужаахад бол улаараа алга ташж болоод байгаа. Гэхдээ л гол пориблээм нь тавын дотор л тоо нэмж хасах болчоод байна. Гэж боджээнүү та нар. Үгүй дээ би чинь тооны машинтай хүн. Харин гар дахь бөгжөө алдсанаас хойш хөлгийнхнөө байнга харуулдах болсон билээ. Нуруугаараа хашлага налжаагаа л нэг нэг хөмсгөө өргөж 2 тийшээ хялайгаа л. Бүх цэргүүдийг нэг бүрчлэн харцаараа цоо ширтэх сайхан. Миний харцтай мөргөлдсөн нэг нь амаараа пишгооон... гэж дугарч дороо гулжганан ойчно. Тэгээрэй гээд тушаацан. Би л гавьтаан юм чинь одоо яаая гэхэв. Хайсан арлаа олкуу уйджийшдээ би. Тэр бөгжийг хэн туучваа. Тэр чинь Гавьтааны бөгж. Хэн тэрийг зүүнэ, би Гавьтаан гэж өөрийгөө зарлан хөлөг дээр самуун дэгдээх аюултай. Харин яагаад одоо болтол хэн ч тэгэхгүй байна вэ. Гү би бөгжөө кармаалцийн биш байгаа гээд үзтэл харин яасан гээч! Кармаалаагүй байсан. За байз хаачваа тэр бөгж!
              Ингэж уймарчаах хооронд тэнгэрт хар үүл хуралдаж эхэлсэн байлаа. Бүх цэргүүдээ дуудан цуглуулахаас өөр аргагүй боллоо. Тэд шугам шиг жагсжээ.
-Нөхөд матроосуудаа!
-Нөхөрр гавьтааны амрыг... Эрий!
-Болноо. Та нар энэ үүлийг харж байна уу?
-Харалгүй яахудээ Гавьтаан минь.
-За тэгвэл тэр хамгийн зүүн захад сааралтаад байгаа үүл юуны хэлбэртэй байна? Эхнээсээ бодлооо хэлээд яв.

-Бираанаг
-Могой
-Хихи Гавьтаанаа...
-Гутал
-Царс мод
-Мийдкүү
-Тарвага
-Загас
-Бөгс
-Таавчиг
-Гавьтаанаа би сохор
-Шүгэл
-Бариул
-Аль үүл билээ?
-Ананас
-Хонь
....... 
..........

-Болнооооооо! Та нар чинь эргүү юм ууу? Наадах чинь Майкосоофтын эмблем шиг байна ойлгоо! Гэхдээ таанрыг мунгинасаар байтал хэдийнэ Мадагаскарын усны үхрийн хамар шиг болчлоо. За тэгүүл! Тэр зүүн талд харлаад том үүл юуны хэлбэртэй байна хэл..... гэхчлэнгээр цаг гаран сайхан зугаацжээтэл мөндөртэй бороо цутгаж эхэллээ.
-Том далбаагаа буулга!
-Далбаагаа буулгоооод
-Хэн буулгахым бээ?
.......
- Жижиг далбаагаа буулга!
-Жижиг далбаагаа буулгоод
-Жижиг далбаа....өө энэ чинь өөрөө салхинд хийсээ явцан байнаа
........
-Хөөе таанар чинь хаачих нуу?
-Гавьтаанаа мөндөр ороод толгой хагалах гээд байшдээ......

         Ишш чааваас гэж. Хөлгийн тавцан дээр усан борооноор өндөг шиг том мөндөрт цохиулан ганцаараа ус түмпэнджаах ч гэж дээ. Эргэн тойрон нүсэр том хав хар давалгаанууд хэдэн мээтр өндөрт босон намайг залгих гэж ангайж байгаа аварга ам шиг харагдна. Далай миний муу бяцxан хөлгийг зомгол адил шидэлж байлаа. Хаашаа ч туугдаад байгаагаа мэдхийм алга. Чих дөжрөм чимээ шуугиан, осгом хүйтэн... Яджаахад энэ гаанс одоо болтол аманд зуулгаатай байхын. Бас яджаахад өрөөсөн сарвуутай. Бас яджаахад гоёлын бажийнктай. Бүр яджаахад дотуураа эрээн оймстой. Тэгээд бүр будаг гардаг улаан бандааштай. Болдог ч бороо юм даа чи. Гэж хэсэг бодлогошрон сууж байтал тар няр гэх шиг болоо л сууж байсан хөлгийн тавцан бут үсрэн хэмхэрч бие минь агаарт хийслээ.  Шувуунд ч атаархаад байх юмгүйм шив дээ гэж бодоод амжсым даг. Нисэхийг нээх гоёор төсөөлж байлаа энэнээс өмнө. Харин далайд пал хийтэл унан ам хамраар ус залгигдаж эхлэхэд гар өөрийн эрхгүй сарвалзан нэгэн тааралдсан юмнаас зуурсан нь хөлгийн хэмхэрсэн банз байлаа....

Энэ Гавьтаан цаашаа лавшран явнаа.